Selamat Datang Ke Laman Blog Wanangseri. Anda dialu-alukan untuk memberi pandangan dan pendapat kepada penulisan dalam blog ini

Rabu, 17 Disember 2008

KEBANGSAAN TAPI TIDAK NASIONAL

Bila Kerajaan Perak dan Kedah menolak penggunaan KERETA NASIONAL (KEBANGSAAN) sebagai kereta rasmi kerajaan, timbul dibenak fikiran Wanangseri sejauh mana penerimaan dan penghayatan sesetengah rakyat negara ini terhadap erti KEBANGSAAN.
Elemen-elemen yang diberikan "title" KEBANGSAAN seperti LAGU KEBANGSAAN, BAHASA KEBANGSAAN , SEKOLAH KEBANGSAAN, KEBUDAYAAN KEBANGSAAN, BUNGA KEBANGSAAN, PAKAIAN KEBANGSAAN dan termasuk juga KERETA KEBANGSAAN tidak lagi mempunyai nilai patriotik tetapi sesuatu yang diremehkan saja.

Menjelangkan kemerdekaan negara, pemimpin terdahulu dari pelbagai kaum menyedari bahawa Tanah Melayu ( Malaysia) mesti mempunyai satu identiti yang bercorak KEBANGSAAN bagi menimbulkan semangat kesepunyaan dan kekitaan dalam patriotisme yang menyeluruh sebagai BANGSA MALAYSIA yang satu.

Oleh itu kata sepakat telah dicapai bahawa identiti KEBANGSAAN haruslah berteraskan corak dan budaya tempatan (Nusantara dan Islam) dengan unsur-unsur budaya luar (ibunda) boleh diasimilasikan. Namun amat malang kini pengorbanan Orang Melayu yang merelakan budaya mereka "dikebangsaankan" untuk dikongsi bersama telah dilihat oleh rakan-rakan Bukan Melayu sebagai ancaman kepada mereka pula.

Bagi Bukan Melayu tiada erti "KEBANGSAAN"!, kerana kebangsaan itu hanya untuk orang Melayu semata-mata. Mungkinkah penerimaan Orang-orang Bukan Melayu terhadap elemen KEBANGSAAN ini dahulu lebih terdorong untuk menghalalkan bagi mendapat taraf kerakyatan sahaja? Setelah semuanya mereka miliki, maka generasi muda mereka sudah lupa daratan dengan setiap apa yang dikatakan "KEBANGSAAN" malah terus mempertikaikannya.

Wanangseri melihat cita-cita untuk melahirkan sebuah negara yang berteraskan satu identiti KEBANGSAAN MALAYSIA semakin jauh dari kenyataan. Sebaliknya sikap perkauman semakin menebal dan membiak.


Sebagai renungan untuk kita menilai:-

1. SEKOLAH KEBANGSAAN: terus dimomokkan sebagai Sekolah Melayu dan untuk Orang Melayu. Sistem Pendidikan satu aliran yang hanya menggunakan BAHASA KEBANGSAAN terus mendapat tentangan seolah-olah status KEBANGSAAN hanya terpakai untuk SEKOLAH KEBANGSAAN ( yang dakwa sebagai SEKOLAH MELAYU ) sedangkan SJKC dan SJKT tetap mempertahankan unsur perkauman dengan terus menggunakan bahasa ibunda yang membawa implikasi bahawa bahasa BAHASA MELAYU SEBAGAI BAHASA KEBANGSAAN sudah tidak bersifat NASIONAL lagi!!!

2. LAGU KEBANGSAAN : masih ada kalangan rakyat yang sanggup mempersenda-sendanya. Malah tidak memeranjatkan masih ramai kalangan rakyat Malaysia tidak tahu menyanyikan atau tidak tahu langsung bahawa"Lagu Negaraku" adalah" LAGU KEBANGSAAN !!. "Lagu Negaraku" hanya layak berkumandang ketika perhimpunan rasmi sekolah atau majlis rasmi kerajaan, atau ketika merayakan kemenangan diacara-acara sukan saja. Selepas itu ia dilupakan lebih-lebih lagi jika seseorang itu telah meninggalkan alam persekolahan atau tidak terlibat lagi dengan maljis rasmi kerajaan. Apa erti status "KEBANGSAAN" jika ianya gagal dimasyarakatkan?

3. PAKAIAN KEBANGSAAN hanya diwajidkan kepada orang Melayu memakainya seperti di Persidangan Parlimen, DUN atau ketika menerima Pingat Kebesaran Negeri atau Negara Sedangkan Orang Bukan Melayu diberi pilihan untuk dikecualikan dari berpakaian kebangsaan!. Apakah itu maknanya "PAKAIAN KEBANGSAAN" jika Orang Melayu sahaja yang terikat dengan "PAKAIAN KEBANGSAAN" manakala Bukan Melayu TIDAK TERTAKLUK untuk memakainya?

4. "Bunga Raya" adalah "BUNGA KEBANGSAAN" . Namun setakat mana kedudukannya yang boleh mengambarkan ianya "BUNGA KEBANGSAAN" ? Mana dia acara atau program yang dianjurkan oleh kerajaan atau lain-lain yang memperlihatkan pengiktirafan Bunga Raya sebagai BUNGA KEBANGSAAN? Justeru taraf BUNGA RAYA SEBAGAI BUNGA KEBANGSAAN tidak disedari langsung oleh kebanyakan rakyat Malaysia.

5. "Budaya Setempat" yang berasaskan Kebudayaan Serantau Nusantara Melayu telah dipersetujui dijadikan teras kepada BUDAYA KEBANGSAAN tetapi hakikatnya sejauh mana ianya direalisasikan. Apa yang dikatakan "BUDAYA KEBANGSAAN" itu hanya diperjuangkan oleh Orang Melayu sahaja sedangkan Orang Bukan Melayu terus menonjolkan budaya ibunda masing-masing yang cuba disama tarafkan sebagai BUDAYA KEBANGSAAN. Maka jadi budaya Malaysia sebagai rojak yang sudah hilang rasa kenusantaraanya.

6. BAHASA MELAYU sebagai BAHASA KEBANGSAAN hanya diatas kertas sahaja (hanya termaktub dalam Perlembagaan Negara). Hakikatnya hari ini ia sekadar "Bahasa Pasar" yang digunakan orang Melayu sahaja atau media komunikasi antara Orang Melayu dengan Bukan Melayu di peringkat bawahan sahaja. Perjuangan untuk mendaulatkan BAHASA KEBANGSAAN sebagai Bahasa Pengantar atau Bahasa Ilmu sudah semakin diremehkan dan tidak hairan jika ada pihak-pihak tertentu yang mempertikaikan kemampuannya.

Maka tujuan mewujudkan beberapa elemen sebagai bertaraf "Kebangsaan" sebagai alat penyatuan, menimbulkan rasa kekitaan dan kesetiaan kepada seluruh rakyat Malaysia sebagai satu bangsa yang mempunyai satu identiti kebangsaan dalam kepelbagai budaya ternyata semakin berliku-liku.Ini kerana sikap prejudis kaum-kaum minoriti yang hanya ingin menonjolkan budaya dan identiti masing-masing sehingga menenggelamkan budaya asal setempat yang telah dipersetujui sebelum ini sebagai teras kepada pembinaan Bangsa Malaysia.


Wanangseri berpendapat Kerjaaan perlu bertegas untuk membuat sesuatu bagi mengiktiraf dan memulihkan semula "STATUS KEBANGSAAN" yang diberikan kepada elemen-elemen tersebut agar ianya tidak dipersenda-sendakan. Dokongan oleh semua pihak sama ada Orang Melayu , Bukan Melayu dan Ngo-ngo harus senada dalam mencari titik persamaan demi sebuah negara KEBANGSAAN MALAYSIA yang bersatupadu dan harmoni berteraskan satu identiti menjadi realiti.

Wanangseri: "BELAYAR BERNAKHODA, BERJALAN DENGAN YANG TUA, BERKATA DENGAN YANG PANDAI"

1 ulasan:

AJK UMNO Bahagian berkata...

Sebagai renungan bacalah catatan berikut untuk iktibar.....


Bahasa Inggeris/Cina/Tamil dibenarkan, tetapi bagaimana dengan Bahasa Malaysia?
Posted on Tuesday, December 23 @ 21:14:27 MYT by pu3saadong


Di Malaysiakini berita artikel Saksi terakhir kepada pembunuhan 1948, yang mengembalikan ingatan bagaimana Tentara British Scots Guards telah secara kejam membunuh 24 penoreh-penoreh getah tidak bersenjata di Batang Kali 2 minggu sebelum Krismas tahun itu, terdapat pendedahan menarik.

Saksi terakhir pada hari reputasi buruk British, Tham Yong berusia 77 tahun, berkata bagaimana My Lai Malaysia itu berlaku. Malaysiakini melaporkan:

"Askar-askar itu datang pada petang hari sewaktu kami sedang menyediakan makanan," kata wanita tua itu, oleh kerana pembedahan kanser leher terpaksa menekan untuk menutup lubang di lehernya untuk bercakap.

"Mereka menghimpun kami semua dan kami semua di dalam ketakutan," dia berkata.

"Walaupun kami berkata kami bukan komunis dan kami tidak bersenjata, mereka membunuh seorang lelaki muda dengan kejam di depan mata saya kerana dia mempunyai permit mengutip durian, ditulis di dalam bahasa Cina."


"Saya rasa tentera British mesti fikir ianya satu dokumen komunis," katanya.

"Tentera-tentera itu kemudian menyuruhnya lari tetapi dia tak mau, jadi mereka menolaknya dan bila dia lari, mereka menembaknya dari belakang."

Malam ini saya takkan blog tentang pembunuhan beramai-ramai secara kejam itu, sudahpun diakui oleh sesetengah peserta Scots Guards sendiri dan akhbar British, tetapi tidak dihiraukan oleh pihak Kerajaan British (kerajaan konservatif dan seterusnya), dan sedihnya oleh kerajaan Malaysia kita sendiri.

Itulah kenyataan dari Tham Yong tentang tentera-tentera British yang membunuh salah seorang pemuda (tidak bersenjata) dengan kejam di depan matanya hanya kerana mangsa itu mempunyai permit untuk memungut durian, tetapi ajal baginya, yang ditulis di dalam bahasa Cina.

Dia berfikir bahawa tentera-tentera orang putih itu membunuh pemuda itu kerana mereka fikir permit mengutip durian itu di dalam bahasa Cina adalah dokumen komunis.

... semuanya kerana satu dokumen di dalam bahasa Cina.

Bersalah sehinggalah dibuktikan sebaliknya, itupun jika, dia boleh terselamat dari hukuman bunuh a la gaya sempadan Amerika samseng anggota sukarelawan menjaga keamanan.

... yang membawa kita ke pos saya sebelum ini Akar umbi budaya Cina.

Ramai, walaupun orang Cina, tak menyedari bahawa perkataan bertulis (buku-buku) adalah begitu dihormati (di dalam masyarakat Cina) yang mana orang Cina konservatif takkan memijak buku atau membenarkan buku di letakkan di kakinya. Itu adalah amat menghina.

Dalam makna lebih luas hormat telah dan masih berkenaan pendidikan dan mempelajari orang Cina memandang tinggi, di mana orang miskin boleh, melalui pendidikan merit dan pencapaian, satu peluang untuk mencapai tingkat lebih tinggi dari sebelumnya, atau dari segi seni boleh dikatakan, naik seperti lotus.

Dalam pos saya Akar umbi budaya Cina saya menyebut bahawa: di mana pelajaran anak-anak mereka terlibat dan kerajaan bersikap dan bermusuhan terhadap pendidikan jenis kebangsaan..., ibubapa orang Cina sanggup berkorban lebih lagi, termasuk mengadai janji rumah mereka untuk membayar pendidikan anak-anak mereka ke luar negeri, secara baik atau jahat.

... dan apakah maksud saya dengan ‘secara jahat’? Untuk contoh yang amat menyedihkan, sila baca apa yang telah saya tulis lebih 3 tahun dahulu, Lotus Tidak Akan Kembang Hanya Untuk Seorang – itulah sejauh mana seorang Cina akan bersedia untuk membayar bagi pengajian anaknya.

Saya telah poskan Akar umbi budaya Cina pada hari Khamis; hari ini di dalam kolum hari Ahad di the Star ‘On the Beat’, Wong Chun Wai telah menunjukkan perkara yang sama yang telah saya sebutkan, di Kanak-kanak terperangkap di tengah-tengah.

Dia telah mengesahkan pos saya, di mana pada satu waktu rakyat Malaysia berbangsa Cina telah gemar kepada pendidikan aliran Inggeris dan sekolah-sekolah jenis kebangsaan berada di dalam bahaya menjadi pupus. Tetapi dia lebih berdiplomasi dari saya di dalam pos saya. Dia menulis:

Sekolah-sekolah Cina pada waktu itu pucat dibandingkan dengan sekolah-sekolah Inggeris. Sekolah Han Chiang High pada 1970an terpaksa bergantung kepada pelajar-pelajar Thai dan Indonesia untuk terus hidup dan nyaris ditutup kerana kedatangan tidak mencukupi.

Ibubapa, terutamanya orang Cina, menghantar anak-anak mereka ke sekolah Inggeris kerana mereka mempunyai guru-guru yang bagus dan, sudah tentu, ianya membantu oleh kerana England menjadi kuasa besar pada waktu itu. Ianya tidak ada kaitan dengan sejarah atau budaya.

Tetapi sekarang, ramai ibubapa Cina berpendidikan Inggeris menghantar anak-anak mereka ke sekolah-sekolah rendah jenis kebangsaan Cina kerana mereka mahu anak-anak mereka mempunyai kebolehan bercakap dan menulis bahasa Cina. Mereka berbuat demikian kerana kemunculan negara China sebagai kuasa besar dalam ekonomi.

... di mana saya telah memberikan alasan pemulihan pendidikan sekolah jenis kebangsaan (Cina) sebagai campurtangan malapetaka (politik) dari Menteri-Menteri Pendidikan (UMNO) yang mana telah menjatuhkan mutu di sekolah kebangsaan.

Untuk ibubapa Cina pada ketika itu, bahasa pembelajaran/pengajaran sendiri tidak penting. Orang Cina hanya mahu dan masih mahukan pendidikan berkualiti untuk anak-anak mereka. Kepercayaan bahawa rakyat Malaysia berbangsa Cina telah/masih cauvinis dalam menyokong pendidikan sekolah-sekolah jenis kebangsaan adalah tidak benar.

Jika benar, kenapa ramai rakyat Malaysia berbangsa Cina pada tahun 50an dan 60an menghantar anak-anak mereka ke sekolah aliran Inggeris.

Tetapi pos malam ini tidak banyak menyentuh tentang pendidikan sahaja tetapi juga tentang Bahasa Malaysia dan penggunaannya.

Ianya adalah bahasa kebangsaan kita. Biarlah saya menyatakannya dengan cara lain – ia adalah bahasa kita, bahasa rakyat Malaysia.

Terma ‘bahasa Kebangsaan’ telah memberikan gambaran kita hanya menggunakan untuk tujuan rasmi.

Lihat, kita telah menjadi sebuah negara pada 1957. Membenarkan sedikit masalah pergigian di dalam usaha agar semua rakyat menggunakan bahasa Melayu sebagai bahasa mereka, itu sudah tentu akan mengambil masa beberapa tahun, menyediakan buku-buku, sukatan-sukatan pelajaran, kelas/tuisyen orang dewasa, kurikulum, dsbgnya.

Dalam hal ini, kerajaan TAR telah secara bijaknya menginstitusikan Dewan Bahasa & Pustaka sebagai satu enjin untuk mempromosikan, menerbitkan, mengedarkan, memimpin dan mentadbir penggunaan Bahasa.

Pakcik saya memberitahu saya dia menikmati buku-buku begitu murah (subsidi banyak) yang begitu berkualiti yang dia telah membeli bertan-tan buku keluaran DBP. Saya juga memperoleh hasil dari kemurahan hatinya.

Marilah kita memberikan proses mem-Bahasa, katakan, 25 tahun. Jadi kita boleh berbahas bahawa menjelang 1983, kita sudahpun mempunyai sistem Bahasa yang matang dan kaya. Kemudian 11 tahun selepas itu, menjelang 1994, pelajar-pelajar sekolah yang tamat pengajian sudah mampu bercakap Bahasa dengan tahap kefasihan yang sama dengan ayah saya, pakcik-pakcik saya dan rakan seperjuangan mereka yang mampu di dalam Bahasa Inggeris.

Sekarang sudah 15 tahun berlalu- biarlah saya bertanya, berapa ramai rakyat Malaysia berbangsa Cina dan India yang dilahirkan, katakan, semenjak 1976 dan menyempurnakan persekolahan mereka pada 1994 atau kemudiannya, yang menggunakan Bahasa secara fasih, menyeluruh, sentiasa dan di dalam percakapan peribadi di kalangan (bukan Melayu) mereka?

Menjadi fasih di dalam Bahasa adalah tidak cukup bagus. Adakah anda menggunakannya seperti ayah dan emak anda menggunakan Bahasa Inggeris, seperti kebiasaannya?

Samada Bahasa Inggeris adalah lebih penting adalah isu berlainan yang akan saya blog di dalam pos lain.

Ini adalah berkenaan Bahasa Malaysia atau seperti yang dikatakan Anwar Ibrahim sewaktu dia menjadi Menteri Pendidikan, Bahasa Melayu, atau apa sahaja anda mahu, hanyalah Bahasa kita.

Terma Melayu!

Ini bukan meminta anda melepaskan Bahasa Inggeris, Cina, Tamil, Punjabi, atau/dan apa sahaja bahasa ibunda. Ini adalah berkaitan anda menggunakan bahasa anda, bahasa kita, bahasa negara kita, masyarakat, komuniti – Bahasa!

Selain dari UMNO, PAS dan PKR (parti Melayu atau berasaskan Melayu), berapa banyak parti-parti politik yang mengadakan mesyuarat, kongres, perjumpaan di dalam Bahasa?

Saya menyuarakan ini kepada orang Cina dan India (dan rakyat Malaysia bukan Melayu lain) bahawa jika kita rakyat Malaysia, sekurang-kurangnya yang dilahirkan semenjak (sebagai satu jumlah rawak) 1976, kemudian kita haruslah mampu bercakap di dalam Bahasa.

Makanan untuk fikiran.


Diterjemahkan dari http://ktemoc.blogspot.com/